من مرده ام 

و این را فقط من می دانم و تو

تو

که تنها چای را در استکان خودت می ریزی

این روزها 

در خواب هایم تصویری است 

که مرا می ترساند

تصویری از ریسمانی آویخته از سقف

مردی آویخته از ریسمان

پشت به من

و این را فقط من میدانم و من

که می ترسم برش گردانم!

پی نوشت :

این کودوم دل بازیه که زخمیه تنهاییه؟

دونه ی سرخ اناره که خوده زیباییه

پی نوشت 2 :

کدام پل 

در کجای جهان

شکسته است

که هیچکس به خانه اش نمی رسد؟

پی نوشت 3 :

هر اندازه هم که به گمان تو دانه های انار بی ارزش باشند

اما همین سرخ های کوچکند که پل های دنیای گروس شاعر را شکسته اند 

نوشته شده در دوشنبه 28 شهریور1390ساعت 14:57 توسط بهنام | |