داشته هایت را پشت سرت می کِشی و به راه می افتی
جای نداشته هایم درد می گیرد
با اینکه من همین جا
زیر همین خورشید نشسته ام
اما یادت نرود
لبخند هایت را یک به یک بر زمین بیاندازی
اینجا آنقدر جاده ها شبیه هم اند
که شاید بی نشانه
.
.
.
مسیر خانه را فراموش کنی...

پیوست:
                           وقتي كه نمي خندي
                             از فشار لبهايت
                        خوب مي فهمم
                           دلهره داري تا مبادا
                                          تنهائيت را بالا بياوري...