وصیت نامه

 کسانی که مامور دفن من هستید,زمانی که من مردم دستهایم را باز

بگذارید تا همگان بدانند دست خالی از دنیا رفته ام...

موهایم را همانطور آشفته بگذارید تا همگان بدانند دست نوازش بر سرم

کشیده نشده است...

بر روی قلبم تکه یخی بگذارید تا با اولین طلوع خورشید آب شود و به جای

مادرم برایم گریه کند...

چشمانم را باز بگذارید تا همگان بدانند چشم انتظار از دنیا رفته ام...

دهانم را باز بگذارید بدین سان همگان بدانند بزرگترین فریادم سکوت بوده

است!!!

یه خونه ساختم که تارو پودش نفسهای توست، سقفش یه گل یاسه به

لطافت لبهات وپنجره هاش رو به چشمای توباز میشن دیوارهای خونه رو پرکردم ازغزلهای

مستانت ذره ذره های خونه ازوزن شیرین غزلهات به هیجان اومدن وهمه یک صدامیخونن:

روز پاییزی میلاد تودر یادم هست روزخاکستری سرد سفریادت نیست

ناله ی ناخوش از شاخه جدا ماندن من در شب آخرپرواز خطریادت نیست

نمیدونم چرا یهواشک تمام وجودمولبریزکرده حس می کنم قطره های اشکم زلالترازهمیشه

ن خوب که نگاهشون میکنم

نگاه خیس تورو توشون میبینم.دلم پرمیکشه نمیدونم کجا می خواد بره هرجا میره دیگه فرقی نمیکنه بدون تو اونم ارزشی

نداره ومنم که تو دلم خلاصه میشم دیگه ارزشی ندارم.هیچی به جز این خونه دیگه برام اهمیتی نداره. هنوزم تمام وجود

خونه با هم میخونن:

تلخی فاصله ها نیز به یادت ماندست نیزه بر باد نشست است وسپر یادت نیست

یادم هست یادت نیست

دلم آروم پرمیزنه ومیره میشینه روبروی قاب عکست.صداش تمام اتاق و پر کرده وبرای آوازخونه ریتمی شده.انگار

سررفته. حال وهوای پرشورچشات دیوونه ش کرده.عطرآغوشت یهو توی خونه می پیچه حس میکنم باید همین نزدیکیا

باشی.پامیشم همه جا رو میگردم.اضطراب به سختی میذاره نفس بکشم.دهنم خشک شده اما تو هیچ جا نیستی و همه جا

یاد تو هست.میرم جلوی آینه وایمیسَم،طرح اندامت توی آینه نقش میبنده دستمو دراز میکنم اما آینه دیوار میشه و تو محو.

پنجره روبازمیکنم،ازرنگ چشات مست میشم.میدونی، اینو هیچ وقت بهت نگفتم چشات اونقدرجذابه که خدا روهم مست

میکنه.چندتا قاصدک ازپنجره میان تو،همه خسته وشرمنده:

خواب روزانه اگر درخور تعبیرنبود پس چرا گشته شبانه دربه دریادت نیست

من به خط و خبری از تو قناعت کردم قاصدک کاش نگویی که خبر یادت نیست

یادم هست یادت نیست

بادیدن قاصدکها ناامیدی شکنجشو شروع میکنه.ترس تمام تنمو می لرزونه.این ترس خیلی وقته که بامنه.ازهمون روزی

که برق نگات خشکید،ازهمون روزی که قلمت ترک خورد و تمام کاغذهای سفیدت سیاه شد،از همون روزی که فقط یادِتو

به من یادگاری دادی و رفتی،ازهمون روزی که دیگه گرمی نفسهات آرومم نکرد ولبهات طعم شیرینی عشق وبه من

نچشوندن وآغوشت از تنم پر کشید ورفت،ازهمون روزی که خواستم تا ابد بدوم ویقه ی خدا روبگیرم و بهش بگم که چی

دارم میکشم،بهش بگم که چقد بی رحمه،بهش بگم که از ذره ذره های وجودم می پرستیدمت،شاید حسودیش شده که من تورو

میپرستم ،نه اونو.از همون روزی که دیگه دستم به خاطر تو به قلم نرفت.چون نمیدونستم چطوری کلمه هارو به خاطر رفتنت

رو کاغذ به رقص عزا وادار کنم،چطوری بهشون بگم حالا باید از غمت بنویسم نه ازشوق آغوشت،نه ازشبهای مستیت نه از

سادگیه دلدادگیت.

عطش خشک تو بر ریگ بیابان ماسید بوسه ای دادمت ای تشنه مگر یادت نیست

تو که خود سوزی هر شبپره را میفهمی باورم نیست که مرگ بال وپریادت نیست

توبه دل ریختگان چشم نداری بی دل باورم نیست که مرگ بال وپر یادت نیست

یادم هست یادت نیست

سکوت دور تنم پیله زده.سردی از پنجره تو میاد،دور پاهام می پیچه وآروم مثل یه پیچک خودشو میکشه بالا.حالا به چشام

رسیده،از سردی چشام یخ میزنه ومیمیره.حس میکنم دیگه بیشتر از این تحمل ندارم.دارم از دوری آرامشت مثل یه مرغ عشق

تنها تو قفس جون میدم.زندگی با یاد بوسه هات،با یاد آغوشت،با یاد مستی چشات،با یاد حس گرم غزلهات دیگه خسته کننده شده

می خوام کلمه ی«یاد»رواز زندگیم محو کنم.می خوام بیام پیشت ودوباره تو عشقت غرق بشم.می خوام بیام پیشت ودوباره

جلوی چشات آب بشم.می خوام بیام تا دیگه آینه دیوارنشه.میخوام بیام تا دیگه سردی آزارم نده.فکر میکنم دیگه هیچی یادم

نیست.خونه دود میشه وتوآغوش آسمون جا میگیره.سردی رفته.آینه ها همه تورو نشون میدن.فکر میکنم دیگه زنده نیستم.

لبهات رو لبهام نشسته.عطرت لبریزم میکنه.آغوشت چقد گرمه!

دوست خوبم علی.ط 28/10/84